en son kendi acımı işittim,
şimdi intikam vakti diyor,
hep ihmal ettiğim kerbela acım,
acımadı ki diyordum ya hep
acıdı işte, bu sefer
öbür sesler,
sizi duyamıyorum artık,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta