Nihal'im Sustuğun An

Nihal, ismini içime çektiğim an,
Aşk, “sev” dedi içimdeki gizli sultan.
Bir nefes doldu sanki kâinat oldu tenim,
Sen, “sustuğum” deyince, bildim sonsuzluğun dilini.

Her harfinde bir sır, Nihal’im, adının,
Mistik bir ayna bu gönlüm, seyrinin.
Dudaklarımda sustuğum her an aslında,
Seni anlatan bir gizemli Kuran.

Zarif bir tutku bu, metafizik bir düğün,
Tenimde gezinen ilahî bir ürperme üstün.
Sen susarsın, ben konuşurum bedenimin lisanıyla,
Ateşle suyun dansı bu, hem yakar hem arındırır ruhu.

Hayal oldu nefesim, gizem oldu her temas,
Derinu aşkın bu denizinde iki damla, bir hevas.
Nihal, sen “ol” deyince varlığın ete kemiğe bürünür,
Sustuğun an, kainatın sesi olur çıkar içimden.