Nihal'imin İçinde Uçan Kuş

Gözlerimde nem mi var, yoksa nur mu bilemedim,
İçimdeki ağırlık taş mı, yoksa hazin yük mü?
Sessizliğe bürünüp kendi kendime dönerken,
Sen, Nihal, içimde bir kanat sesi misin, kuş musun?

Her susuşum bir nefes, her nefesim bir dua sanki,
Seni düşündükçe zaman eğrilir, anlam derinleşir.
Bu kalp bir muhabbet ocağı, alev alev yanarken,
Sen közde saklı bir tılsım mısın, yoksa ateşin kendisi mi?

Gölgemle konuşurken bile senin izin düşer söze,
Sırlar geçidi bu beden, her hücrem bir remiz oldu sana.
Aşkınla yoğruluyor bu ten, metafizik bir hamur gibi,
Sen Nihal, maya mısın, bu gizli dokunuşun ruha işleyen bir nakış mı?

Uçsuz bir denizim içimde, dalgalarım seni çağırır,
Sen hem lisanım hem sessizliğim, hem su hem susuzluğum.
Mistik bir aynada yansıyan, hem uzak hem yakın hayalim,
Nihal, sen misin o “Ben” dediğim, yoksa ben miyim senin içinde uçan kuş?