Nihal'im Kalbim Seni Silmeyecek

Bir insan kalabalıktan ayrılır bazen,
adını koymadan bilirsin.
Nihal…
Sesin, gecenin içinden gelen bir ezan gibi
beklemediğim bir yerimde yankılandı.
Sustuğunda bile konuşuyordun,
ben sustuğumu sanırken içimde bir kapı açıldı.

Yürüyüşün aceleye gelmezdi,
sanki zaman sana misafir.
Ayakların yere değil,
kaderin nabzına basıyordu.
Nihal, sen geçerken
dünya bir anlığına eksildi,
ben ilk kez tamamlanmanın
bu kadar sessiz olabileceğini gördüm.

Gönlüm der ki
hatırlamak, sevmekten önce gelir.
Ben seni görünce
unutulmuş bir bilgiyi hatırladım.
Tenin değil, manan çağırdı beni;
ama kalbim bu ayrımı yapacak kadar
olgun değildi.
Nihal, ruhum seni tanırken
bedenim dizlerinin bağı çözülen bir cümleye döndü.

Aramızda henüz hiçbir şey olmadı,
işte en tehlikelisi de bu.
Dokunmadım ama dokundum,
bakmadım ama çözüldüm.
Nihal, sen fark edilmekten ibaret değilsin;
sen, fark edenin
bir daha eski haline dönememesi demeksin.
Kalbim seni not aldı,
Allah bilir, silmek niyetinde değil.