Nihal'imin Varlığıyla Zikre Başladım

Nihal, kalabalığın içinden değil
sanki içimin içinden yürüdün.
Sesin konuşma değildi, bir kapıydı
aralandı, içeriye ışık sızdı.

Susuşun vardı, kelimeden ağır.
Gözlerin “bakıyorum” demiyordu,
“hatırlıyorsun” diyordu bana.
Kalbim not aldı, tarih atmadı.

Yürüyüşün zamanın eteklerini topladı,
yer çekimi azaldı çevrende.
Bir derviş gibi döndü içimde hisler,
merkez sende, ben etrafında.

Nihal, bu bir bakış değildi,
perde arkasından verilen işaret.
Tenim ürperdi ama adını koymadım,
çünkü bazı başlangıçlar sessizlik ister.

Sonra anladım, bu çekim değil,
çağrıydı, içten gelen.
Aşk henüz söylenmedi,
ama varlığın zikre başlamıştı.