Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
En iyi arkadaşım kitaptır benim,
Bazen bir aşk romanı olur,
Bazen tarih anlatır,
Şiir kitabı ise apayrıdır.
DOĞRU SÖZE NE DENİR,KUTLARIM SEVGİLİ ŞAİRyuvasız kuş
elbette kitap gibisi varmı bazen fuzili bazen abdurahim karakoç yada necip fazıl olsun bazende hikmetli sözler bakarsın Erzurumlu Hakkı hz marifetname doğa ve insan yapısındaki incelikler okadar güzel anlatımki hayran kalmamak imkansız kutlarım hocam tam puan
'Şiir kitabını başlarsın okumaya,
İster Nazım'dan olsun,
İsterse Necip Fazıl'dan olsun,
Dalarsın derinlere, kendinden geçersin. ' mükemmellllllllll
'En iyi arkadaşım kitaptır benim,
Daraldığımda rahatlatan,
Dünyaya ve hayata küstüğümde
Beni tekrar yaşama bağlayan...'
Daha ne olsun diyesim geldi.Kitap olsun yeter.Oturduğun yerden dolaş dünyayı,hergün yeni bir şey öğren.Kitap bu kadar değerliyken istatistikler ülkemizde okuma oranının düşük olduğunu söylüyor. Bu hem bizden kaynaklanıyor ,hem de ekonomiden sanırım. Ama okumak güzel.Her ay bütcem elverdiğince kitap alırım. Okumadan bir günü bitirmem.
Akıcı ,yalın güzel bir şiir okudum.Kaleminiz daim olsun.
Kaleme saygıyla + ..........asena
Şiir kitabı ise apayrıdır.
Güzel bir şiir...Fikri bey kardeşim
Kitapların, özellikle şiirlerin yoldaşlığı gerçekten de çok güzel. İyi ki varlar...Değerli şairi ve bu güzel şiirini kutlarım...saygıyla++
Okumak en güzel bilgilerin alındığı yaralı bir hal.böylesi güzel konuyu seçen yüreğinizi kutluyorum. nedense çok okuma özürlü bir toplum olduk çıktık buna bende dahilim. acı ama gerçek böyle. kolay yoldan tv karşısında zaman geçirir olduk. ++
Arı duru bir şiir, tema olarak da, ders alınması gereken; ama asla didaktik olmayan bir seyirde şiir akmış membaını bulmuş.
İçime ferahlık veren bu şiir oldu. Bu güzel paylaşıma ve emeğinize teşekkürler. Aynı zamanda kitap varsa bütün cahiliye devirlerini alt üst eder kitap varsa aydınlık hemen yanı başındadır diyerek yüreklendim.Size gıpta edip, şiire iyi ki varsın dedim.Teşekkürler sayın Özen, tebrik ediyorum.
Ne güzel bir seçim'dir bu.
KÖR,SAĞIR VE DİLSİZ YAŞAMAMAK için en doğru yönsemeleri kitaplardan ediniriz.
Siz bunun ayırdında olmakla kalmamış o yönde bir yeğleyiş de yapmışsınız.
Ben de kitaplarla dost olmayı başaranları daha yakınımda duyumsarım.
Kutluyorum Sayın Şair.
Keyifli okumalarınız olsun.Uzun yolculuklarınız olsun kitaplarla birlikte.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 59 tane yorum bulunmakta