Ağladıkça güçleniyor insan en derininden ,içinde ki kuytu üzüntü köşesinden anlaşılmaya ihtiyaç duyduğu kadar...
Yaşadıklarımız dan ötürü başkaların sorumlu tutmadığımızda,
Kendi içimizde birilerini affettigimizde,
Kinin öfkenin birçok şeyin geçici olduğunu
Kendimizi bir çay gibi demlendirdiğimiz de
Ve herşeyin zamanla oturacağını
En sarsıntılı dönemlerimizden geçtikten sonra anlıyoruz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta