Para para para..
Varlığı güzel..
Yokluğu yara diye..
Şarkısı var ya..
Evet..
Artık her şey para..
Uğruna yapılmayan..
Satılmayan..
Bir şey kalmadı..
İnsanlık bir ürün gibi..
Meydanlar da..
Alınıp satılıyor..
Akıl, vicdan onur..
Aradan kalkmış..
Artık her şeye sadece..
Para hükmediyor..
Yok artık teslim olmayan..
Yaşar ustalar..
Evini satmayan..
Adile teyzeler..
Sadece filmlerde kaldı..
O şahsiyetliler..
Artık kardeşler bile..
Para miras için..
Birbirini vuruyor..
Küçük çocuklar bile..
Şeker vereni değil..
Para vereni seviyor..
İnsanlar malları..
Mülkleri kadar..
Değer görüyor..
Parayı bulan erkek..
İlk iş yuvasını yıkarken..
Parayı bulan kadınsa..
Burnunu yaptırıyor..
Dudaklarını şişirtiyor..
Evet para para para..
Daimi ucuzluk var..
İnsanlık pazarında..
Bilmiyorum..
Parasızlık mı..
Pazarlanan insanlık mı..
Hangisi..
En büyük yara..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 20.12.2025 08:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!