Benim en büyük yorgunluğum sendin. Sana güvenmek, bana bir daha kimseye güvenmemeyi öğretti. Sana güvenmek bir daha yalnız kalacağımı gösterdi, sana güvenmek hayallerimi, umutlarımı yok etmemi, bir daha hayal kurmamayı öğretti. Başıma gelen en güzel şeyin felaketiyle yıkıldı bu kalbim, ben daha da insanlara güvenemem. Beni en sevdiğim, en güvendiğim kırmış, siz öldürürsünüz.
Benim en büyük hatam sen oldun. Son pişmanlığım oldun, gözyaşlarımın sahibi oldun ama adam olamadın. Bir parça sevgiyi haram ettin bana. Hakkım da helal değildir bilesin, dilerim sen de bir daha sevilmeyesin beni ağlattın sen de gülmeyesin. Zamanla alışılıyor her şeye, acıdan ölecek gibi hissettiğimde anladım. Zamanla alıştım yokluğuna artık gelmene gerek kalmadı.
Ben pişmanlıklar otobüsünün son biletsiz yolcusuyum, yüklerimi mazide dertlerimi ise sevmeyi bilmeyenlere bıraktım. Bir ben bir de sevdiklerim yetti, zamanın da senin için dua edenin gitti. Hakkımı helal etmem bunu unutma, bu da yaktığından sana son hatıra.
Kayıt Tarihi : 3.3.2026 06:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sana güvenmek, bana bir daha kimseye güvenmemeyi öğretti.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!