En Acı Dertlerimi Attım İçime

En Acı Dertlerimi Attım İçime

En acı dertlerimi attım içime,
Kapanmayan yaralar gibi sızlıyor geceler,
Bir çığlık büyüyor sessizliğin ortasında,
Ne duyan var, ne anlayan…
Bir ben varım, bir de suskun yüreğimle konuşan.
Yorgun bir gemi gibiyim, limanı unutmuş,
Rüzgâr yönsüz, deniz asi,
Kaderin ellerinde savruluyorum,
Ne varış var, ne dönüş…
Sadece dalgaların içinde kaybolmuş bir ben.
Kırdılar beni, fark etmeden,
Sevdim, tükettim, yandım,
Bir tebessüm için ömrümü harcadım,
Bir vefa umdum, hep vefasızlık buldum,
Gözyaşlarımı bile kıskanır oldu geceler.
En acı dertlerimi attım içime,
Yüzümde gülüş, içimde yangın,
Kimse bilmez, kimse görmez,
Bir sır gibi saklarım acılarımı,
Çünkü herkesin dostluğu, menfaati kadar sürer.
Bir umut kalmıştı, onu da yıktılar,
Bir hayal kurmuştum, yarım bıraktılar,
Kendime sarıldım, tek tesellim ben oldum,
Dertle yoğrulmuş bir ömür gibi,
Sustuğum her kelimeyle yeniden doğdum.
Şimdi sessizliğimle konuşurum her gece,
Aynada tanıyamam bazen kendimi,
Bir yanım hâlâ seviyor, bir yanım ölü,
Küllerinden doğamayan bir sevda misali,
Yanmakla yaşamak arasında bir yerdeyim.
En acı dertlerimi attım içime,
Ama içim artık taşıyamıyor,
Bir damla daha düşse, taşacak belki,
Yine de kimseye anlatmam…
Çünkü en iyi sırdaş, acının kendisidir.
Hamit Atay