Eminoğlu & Kırımlıoğlu.. yıllardır aynı ...

Yıllardır aynı yerdeyim
bir bekleyişin köşesinde.
Kimi neden bekliyorum,
artık adını hatırlamıyorum.

Beklenen bazen bir insan değildir çünkü,
bazen bir ihtimaldir,
bazen gelmeyecek olanın alışkanlığı.

Eskiden gördüğüm tüm yüzler
şimdi camın arkasından geçen siluetler gibi.
Tanıdık sandığım herkes yabancılığın başka bir biçimi olmuş.

“İnsan insana benzer” derlerdi,
ben kimseye benzememeyi öğrendim.

Zaman su gibi akıp gitmiş,
ben sensizliğin taşlarına tutunurken.
Bir nehir geçiyor içimden, ben hâlâ kurak bir kıyı.

Saatler ilerlemiş, takvimler incelmiş,
içimdeki gün hep aynı yerde kalmış.

Artık ne telefon çalıyor
Ne tanıdık biri merhaba diyor

Sesimi unuttum neredeyse.
Bir “merhaba”nın sıcaklığı
bir soba kadar ısıtırdı eskiden evi,
şimdi duvarlar bile üşüyor.

Adres soran bir yabancıya bile hasretim
düşünsene,
bir insanın yön tarif edebilmesi için
önce kendine ait bir yeri olmalı.

Ben yol gösteremiyorum kimseye,
çünkü içimdeki bütün yollar sana çıkıyor!

Ellerimin arasından kayıp gitmiş zaman,
hiç fark etmeden, hiç yaşamadan.

Kum saati değilmiş meğer,
avuçlarımdan kayıp gitmiş taneler.

Tutamadığım her an şimdi yüzüme bakıyor.
Ben çığlık atıyorum sanıyordum,
meğer içimden haykırıyormuşum sadece.
Dışarıdan bakınca
sakin bir adam gibi duruyormuşum.

Oysa içimde
devrilmiş şehirler var,
enkaz altında kalmış cümleler.

Senin beni duymaman normalmiş aslında.
Çünkü ben konuşmayı
hep geç kalınca öğrendim.

Bazı duygular var,
söylendiği an eksilir.
Ben sustukça çoğaldın.

Şimdi aynı yerdeyim yine.

Artık beklemiyorum.
Beklemekle tükenmek arasındaki farkı öğrendim.

Biri umut eder,
diğeri yavaşça yok olur.

Ben yok olmayı değil,
yokluğuna alışmayı seçtim.

Ve insan en çok
alıştığı şeyde kaybolurmuş.

Eminoğlu / Kırımlıoğlu
26 Şubat 2026