Sokaklar ilk defa bu kadar karanlık
Ve sessiz…
İlk defa ürküyorum yalnızlıktan
Ve ilk defa bu kadar korkuyorum
Sensizlikten ve yine sensizlikten
İlk defa çaresiz ve sensizim!
Şimdi gün ayrılık günü
İsyan mesafelere değil
İsyan buluştuğumuz noktaya
Göz göze geldiğimiz merdivenlere
Bakmaya dahi çekindiğimiz gözlere
Birbirimizi gördüğümüz rüyalara
Kaderime ağlıyorum bu gece
Hiç gülmeyen kaderime
Daha doğarken ağlamamış mıydım
Daha doğarken batmıştı bütün güneşlerim
Yüzün gülmesin demişti babam!
İşte o gün bugün gülmedi yüzüm
Ben sende ülkemi sevdim
Sen varsın diye özgürlüğü,
Sen varsın diye tutsaklığı sevdim.
Kurtuluşu sevdim sen varsın diye
Kara gözlerindeki umudu sevdim
Belki sarılmak istedin
Belki elimi tutmak,
Ve belki öpmek istedin.
Ama senin için odundum değil mi?
Tokalaşmaktan bile aciz bir odun!
Diğerlerinden belki biraz farklıydım
İlkem'din, canımdın, can tanemdin.
sevdiğimdin, sevgilimdinin,
Layık görmüştü mevlam seni bana
ve bir gün ansızın girivermiştin hayatımıza
Kanımdın, canımdan bir parçacıktın
varlığın hayatımıza hayat katmıştı
Hüzün çektim bahardan
Gözyaşı hediye ettim yeşerecek tabiata
Sevgilim geldi uzak diyarlardan
Varıp boynuna sarılamadım
Korktum
Bencilce ama kalbimden korktum
Belki beni hiç sevmemiştin
Belki hiç çarpmamıştı benim için yüreğim
Ama ben inanmak istedim nedense
Beni sevdiğine inandırdım kendimi
Belki gülüşün sahteydi
Sevdan gibi…
İlk defa seviyorum bu kadar İstanbul’u
Görmeden, tanımadan…
Çünkü ben onu sevdim,
Onu buldum bilmediğim sokaklarda…
Onu tanıdım İstanbul ile.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!