Yaşayıp dururken mutlu mesut
Düştüm yine aşk tuzağına
Çileli ömrümün en zor sınavında
Götürdün tüm doğrularımı,kaldım yanlışlarımla
Kendimi tüm yıl boyunca kullanılıp,
Sonbahar geldiğinde soldurulup atılan kuru yapraklara benzetiyorum.
Baharda gelmiştim sana
Çiçeklerle karşılamıştın beni,
Ne de çabuk geçti o güzelim günler.
Geldi yine hazan mevsimi,
Umut mevsimi yok artık bu bedende
Sonsuz bir kış başladı o hüzün gecesinde
Rüzgarlar hep hüznü getirdiler
Hep gözyaşı getirdi o kara bulutlar
Islandım kendi göz yaşlarımla
Anladım baş başa kalınca kendimle
Karanlıklar olmuşken bana diyar
Yalnızlıklar olmuşken bana yar
Niye çıktın bilmem karşıma
Şimdi arar oldum karanlıkları,yalnızlıkları
Meğer aydınlıklar ne kederlerle
Meğer kalabalıklar ne yalanlarla doluymuş
Sensizlikle sınandığım şu dünyada
Bir sazım kaldı elimde
Bir sözüm kaldı dilim de
Bir de sensizlik kaldı benliğimde
Her notam sen oldun sazımda
Her hecem sen oldun sözümde
Artık her yeni güne senle uyanmıyorum
Artık her yeni güne umutla bakmıyorum
Artık sensizlik takvimini kullanıyorum
Beklenenler gelmeyince beklemez olur yürekler
Artık beklemiyorum,artık sevmiyorum
Sensizliğe alışacağı günü bekliyorum şu yüreğin
Aylardan kasım;
Göçmekte tüm kuşlar,
Dökülmekte tüm yapraklar,
Ağlamakta tüm bulutlar.
Tam dökecekken son yaprağımı
Geldin,girdin hayatıma
Benimkisi sadece bir rüyaydı
Sonu en baştan belli olan
Ama naparsın gönül bu ya,
Rüya da olsa yeşertir hep umut filizlerini
Benim de böylesi filizlerim vardı
O soğuk hazan akşamında soldurulana dek
Bari beni ben de bıraksaydın çekip giderken
Hiç olmazsa yalnızlıklarımı paylaşırdım onunla
Bari bir kez sevseydin de
İlk kez baharı yaşatsaydın şu gönlüme
Ama çektin,gittin
Bıraktın yine kara kışın ortasında,
Eğer tek suçum sevmekse seni
Çekerim cezamı bu aşk zindanında
Eğer tek kurtuluşum unutmaksa seni
Çeker giderim,durmam bu dünyada
Dünya seni barındırdığı için güzeldir bana
Sen olmayınca neylerim dağını,taşını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!