Sen beni anlamadın…
Ben içimde ölürken
Sen hâlâ “geçer” diyordun acılarıma.
Ben sana kalbimi açtım,
Sen kapıyı yüzüme kapattın.
Seni azad ettim…
Bu cümle ihanet kokuyor artık
çünkü ben sevmeyi değil,
aldatılmayı öğrendim sende.
Seni azad ettim;
Senin adın aşk olsun,
çünkü başka hiçbir kelime
bu kadar yakışmıyor canımı acıtmaya.
Adını anınca içimden bir şey kırılıyor,
sessiz,
kimsenin duymadığı bir yerden.
Ben seni,
Gidişlerinden değil,
Her dönüşünde yeniden sevdim.
Her "bir daha olmaz" deyişine
Bir ömür inandım.
Ben daha çocukken…
Susturuldum!
Bir çift gözle değil,
Yüzüme kapatılan kapılarla büyüdüm.
Ne annemin ninnisi vardı başımda,
Ne de babamın omzu…
Yanan kalbim, küle dönmüş bir şehir gibi,
Her sokağında adın dolaşır gizli gizli.
Rüzgâr esse sen diye savrulur dumanım,
Gece çöker, kor olur suskun feryadım.
Bir kıvılcım bıraktın avuç içime,
Yolun yoluma düşmesin artık,
Ben seni dualarımdan bile sildim.
Adını anınca susan bir kalbim var,
Bir zamanlar sen diye atan… şimdi külden ibaret.
Sen beni en kalabalık yerde yalnız bıraktın,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!