Emekliye Şiiri - Turgay Ata

Çay simit hesabı bütçeyi deldi
Zam değil, düpedüz zulüm efendi,
Nihayet beklenen aybaşı geldi
Otuz gün sabretmek ölüm efendi.

Düştüğü yeri mi yakar kim bilir?
Ateş bu , arşa mı çıkar kim bilir?
Tuz nasıl olur da kokar kim bilir?
Bed çıktı talihim, falım efendi.

Emekli garibi kim nasıl tanır?
İnsan yaşlılıktan neden utanır?
"Yandık" desem acep kimler inanir?
Saçım, sakalım yok, kelim efendi.

Torun torba geldi bayramda güya
"Dokunmayın" dedim sabuna suya
Üçbeş harçlık verdim erkeklik bu ya
Titredi uzanan elim efendi.

Umuda sarıldım, olmadı gitti
Koşturdum, haykırdım mecalim bitti
Bunca olumsuzluk canıma yetti
Kırıldı kanadım, kolum efendi.

Gece üç dörtlerde uyandın mı hiç?
Ateşte kavruldun ve yandın mı hiç?
Yeminli yalana inandın mı hiç?
Kopsun şu durmayan dilim efendi.

Emekli dediğin emek verendir
Toplumun aynası huzur derendir
En ince detaya kafa yorandır
Uzayda mı aklıselim efendi?