Emekli Şiiri - Orhan Gülaçar

Ne zaman ki;
Bu hayattan bir şeyler anlamaya başladın,
Bil ki o anladığın hayat,
Cevapları çözülmüş koca bir "Ömürdür!".
Emekli oldun mu kurtuldum olurdu...
Şimdi emekli oldun mu kıymetin mazide kalıyor,

Emekli dediğin yorgun vatandaştır!
Doğmanı sağlayan doktordur, ebe hemşiredir,
Nüfus kütüğüne seni kaydeden memurdur,
Eğitimini veren öğretmendir,

Oturduğun evin projesini çizen mimardır,
Yapımına alın teri döken, tesisatçı, elektrikçi, boyacıdır.
Evinin anahtarını emanet ettiğin mahalle bakkalındır,
Pazardan manavdan aldığın sebzeyi meyveyi üreten köylüdür çiftçidir .

Sabahın köründe servislerle fabrikalara giden baban, annen, komşundur.
Can güvenliğini sağlayan polisin, hukuki bir derdin olduğunda seni savunan avukattır,

Devleti temsil eden savcın, hakimin, mahallende muhtarın, ilçende kaymakamın,
Şehrinde valindir.
Sabahın köründe sen uyurken, endüstride, sanayide, sosyal iş kollarında ömrünü tüketen, ödediği vergilerle sana yollar, köprüler, okuman için okullar, üniversiteler açılmasını sağlayan, canını dişine takan,
Gençliğini, ailesi ve ülkesi için tüketen, senden önceki nesildir.

Şuraya gelmesinler, bu otobüse binmesinler derken iki kere düşünmek gerekiyor!
Saksıda çiçek olsan güneşe dönersin , hayata tutunmasınlar mı ?
Hastaneye pazara ihtiyaçlarına hava almaya özel taksi mi tutsunlar ?
Ev sahibi, mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi, demiş atalarımız.
Emeklilere sürünsünler, beter olsunlar şeklinde hitap edenlerin acırım annelerin babalarının haline ...

.

.