Emanetçi Şiiri - Mesut Çiftci 2

Gafletle yürürsün dar sokaklarda,
Adın rüzgâra yazılmış ruhun narda,
Bir gün ansızın susar tüm adımlarda,
Uyanırsın düşten düşünce derin yarda.

Yığsan da ömrünü altın yığınlarına,
Saraylar kursan göğe değen duvarlarla,
Bir avuç toprak örter üstünü sonunda,
Ne kalır geriye, söylesene o ihtişamda?

Dilinde nice sözler ve süslü cümleler,
Her bir ışık söner dağılır ışıklı geceler,
Bülbül gibi ötsen de kararır tüm seherler,
En gür sese bile derin bir sessizlik çöker.

El olur evlat, eş, dost, hısım, akraba,
Ayrılık yazılı çizgilerle dolu alnına,
Gün gelir bedeni beş arşın bez sarar da,
Ne fayda ki dünyayı sarsan dört yanına?

Sanırsın dünyada mal mülk hep senin,
Oysa her şey emanet, sen emanetçisin,
Bir nefesle başlar ve bir nefesle bitersin,
Bugün var ve bugün yok insan dediğin.

Harap Mesut bu düşe aldanma sakın,
Bir ölüm var ki sana senden yakın,
Bu dünya yalan aklını başına takın,
Elbet senin de ayaklanır bir gün salın.