Emanet Şehir Şiiri - Ahmet Eser

emanet şehir

“hiç gitmeyiz” diyenler,
ilk gidenlermiş meğer…
sırtımdaki o büyük el,
en ağır yükümmüş.

kökümden sarsıldım,
toprağım darmadağın,
anne dediğim hüzün,
baba dediğim sürgünmüş.

şimdi kime inanayım,
hangi sözde durayım?
kimin omuzunda
dertlerimi uyutayım?

onlar beni bu yalanın
tam ortasında bıraktı,
ben bu yıkık kalbi
şimdi kime anlatayım?

sana sitem etmiyorum,
ey yar, hakkındır gitmek…
biliyorum;
hayat tazelenir,
çiçeklenir yeniden.

başkasına bakacak
o güzel gözlerin, biliyorum,
benim için çarpan yürek
geçecek başka birinden.

bir gün bir yabancıya
“her şeyim” diyeceksin,
gülüşün başka bir evin
neşesi olacak.

ben ise bu karanlıkta,
senin hayalinle,
sana asla gelmeyecek
bir vedayı bekleyeceğim…

sana ait bu kalbi
mühürledim, kimse görmez,
bu yarayı benden başka
hiç kimse sarmaz.

kırgın değilim sana,
sadece dilsizim artık…
ben seni çok sevdim,
bu gerçek hiç eskimez.

ben seni çok sevdim… 😢