Suskunsun ve kısık bakıyorsun neden arşa,
Gözlerinin rengi çalınmış gibi yerinden?
Sanki bir çatlak arıyorsun gizli bendinde,
Bu durgunluğu süpürmek için üzerinden.
Dön içine bir bak! Orda seni en çok seven.
Ayasofya gibi o tarihin temelinde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta