Ömer'in bende emaneti olmasa,
Alacaklılar dikilirdi kapıma.
Sakırgalar bayram ederdi, geceleri.
Buğz nöbetlerine, meylederken çocuklar,
Bitmeyen kahkahalar atarlardı.
Hep ona ulaşmak için dikilen binalarda,
Refahlı duyguların, tutsağı olurdu ruhlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta