Közü yağmur'a
külleri ruzgar'a
emanet ettiler,
köpekleştiler
umutsuz yarınlara
sus dedim
sustu
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Yüreğin ferah ola can bacım.
doğmak kadar ölmekte ama .....
ama araya sıkışmış yaşam..İşte emanet de o, sofradaki yemekte...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta