Harcanan yıllar gibi, biz!
Emanet taşıyoruz giydiklerimizde,
paramparça olmuş, üstelik sararmış ve solmuş bu hikayenin dudak izlerini..
ve bu yüzdendir belki de,
dişlerimizi gösteremeden altın kafesten,
avuç içlerimize gülümseyişimiz...
Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun
Devamını Oku
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun




Evet evet biz daha iyilerine layığız. Ama bir dakika belki daha iyilerin burnu büyüktür. Belki daha iyileri bizim kadar gerçekçi değildi... Ve malesef düşünmekteydiler daha iyilerine layık olduklarını... Ve açılmaktaydı mesafe... Neyse ki zaman hakkımızda dedikodu yapmıyor...
Zaman hakkımızda dedikodu yapmasa bile biz ; bize ait zamanın dedikodusunu öylesine yapıyoruz ki ....
Kendimizle kavganın, sorgulamaların hemen öncesi yada sonrasında ..
Sevgili Özge Ünal'ın amacı 'emanet' için bir şiir yazmak olmamakla beraber , şiire alışkın kalemi, şiir taşan yüreğinin talimatından dışarı çıkamamaış...
Kutluyorum ...
avuç içlerimize gülümseyişimiz... kelimelerin dansı ve kısa olsada tınısı büyük vals gibi dizelere tebrikler
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta