Elvin Şiiri - Ersin İlhan

Adın, rüzgârın fısıltısıyla gelir
Bir bahar eşiğine.
Ne gürültü ister
Ne de kendini anlatma çabası—
Varlığın yeter.

Elvin…
Bir ışık gibi değil,
Işığın sebebi gibi parlayan.
Kalabalıkların içinde bile
Yalnızca iyiliği seçen.

Sesin konuştuğunda
Dünya biraz yavaşlar;
Çünkü acele eden hiçbir şey
Senin kalbine benzemez.

Gözlerinde
Uzak şehirlerin sükûneti var.
Bir yolcu bakışı bu—
Gittiği yere değil,
Taşıdığı umuda bakan.

Elvin,
Kırılmadan güçlü olmanın
Adıdır sende.
İncitmeden direnmenin,
Yorulmadan sevebilmenin.

Bir ad, bu kadar mı yakışır
İnsana?
Adın dudaklardan düşerken
İçimize iyi niyet bırakır.

Ve bilinir ki
Bu dünyada bazı insanlar
İz bırakmaz,
İz olur.
Sen, Elvin,
Zamana bırakılmış bir güzelliksin.