Acılara inat yaşatmaya çalışdığım çocukluk yanımın
Tiz çığlıkları ile uyanıyorum bazı sabahlar
Hiç bilemedim ki ben çocuk nasıl avutulur
Kendime yetişemediğim yerde ona koşarken
Yedi yaş çocuk ruhumda yaşlanıyor
Artık kahkahaları da yok kadar azalıyor
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta