Acılara inat yaşatmaya çalışdığım çocukluk yanımın
Tiz çığlıkları ile uyanıyorum bazı sabahlar
Hiç bilemedim ki ben çocuk nasıl avutulur
Kendime yetişemediğim yerde ona koşarken
Yedi yaş çocuk ruhumda yaşlanıyor
Artık kahkahaları da yok kadar azalıyor
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta