Deniz kokan gözlerine hasretim yine bir hazan sabahında… Artık, bırakamadığım sensizliğimle bende gidiyorum rüzgarlı bir İstanbul sabahında…
Cansız resmine veda etmekten başka çaresi kalmayan bu adamı, boğazın iki ucundaki anılarınla hatırla olur mu? !
Kız kulesinin gölgesinde büyüyen bu aşkı ve karlar altında dans eden aşıkları hep hatırlat aklına…
Bakışlarımın mağrur seyrini, merhametine sığınmış kalbimi ve belki bir nebze serseri sevişlerimi unutma gül yüzlüm…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta