Bulutlar karardı, gökyüzü delindi sanki
Camları yumrukluyor yağmur taneleri
Ben ise yeni bir yalnızlığa mahkum
Hem de bir dostun vedasının ertesi
Güz bahçemde pembe güller açmıştı, zamansız
Bir dost çıkmıştı karşıma özlemle beklediğim, çıkarsız
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta