Sessiz bir gece yarısı
Sensizliğin tam ortası
Tek dostum kaldırımlar
Bir başıma yürüyorum
Yalnızlık çöktü gözlerime
Nerden geldi bilmiyorum
Karanlığa demir atmış yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bana yazılmış olmasını çok isterdim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta