Hasretin bir çığ gibi büyümekte sevgili,
Yokluğunda gündüzlerim
zifiri karanlıktan başka bir şey değil artık.
Tıpkı bir demet papatyaya benzeyen ellerini özledim,
Ve bu papatyaların başımı döndürüp
beni benden alan kokusunu...
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta