Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aman be Dost: Aydın...
Özlem, okyanuslarca da olsa, kendini çok çaresiz de hissetsen ; inadına, kendini çoğaltmak lazım değil midir...
Özlemler insanın boynunu bükmeye yeter ve çok da acımasızdır.. Yılmamak gerek... Hele ki el uzatmayana, bilip de uzatmayana, eyvallah etmemek gerek...
Dostlukla... Buradayım artık ben. Belki derdine çare olamam ama senle ağlayabilirim...
Emeğine, yüreğine sağlık.. Sevgiyle:)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta