'Kıyamet mutlaka kopmadan önce, biri uzatır elini dìgerìne...'
Ben cezamı kovalıyorum cehennemde,
sense sıcacık, esmer, taptaze..
Burnumda tütüyor yine hiç almadığım kökün gece geçe..
Elimde, dilimde;
falım, içim harap, biçare.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta