Elest’in Yetimleri Şiiri - Kamil Toprak

Yaradan’ın nefesinden,
Zamanın tozuna savrulmuş,
Bir kordondan koparak çoğalan
Gurbetin çocuklarıyız.

Her firak, ilk veda sûreti,
Kavuşmak, bir kopuş yankısı.
Gözyaşı, gökyüzü yağmuru;
Her dönüş, unutuşun özlemi.

Vuslat ki, kayıp cennet izdüşümü;
Suskunluk, ruhun gizli bir yemini.
Ve ölüm, ilk kervan irtihali;
Her rüya, yitirilmiş bir şehrin silüeti.

Biz ki, rahmetten tecelli,
Zamanın yitik evlâtları
Düğümü çözülmüş bağın,
Garip gurabâ yetimleri;
“Ol” sözünün yankısı,
Sonsuzluğun sessiz yolcuları