Yine yorgunluğun sınırında bir günüm,
Nice umursamaz bahanelerde yüzdüğüm.
Sonra bir farkındalık, yel gibi vurdu yüzüme,
Sayende anladım: Umutsuzca kendimden kaçıp duruyorum
Şimdi gün ışığına çıktıkça mahcubum, utanıyorum,
Sahte bir aydınlığa, mehtap nuruna koşuyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta