Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'toplanmamış papatyalar
ve bir deprem benim hücrelerimde
ne kalmışsa geceye bırakırım
belki rastgelir gölgene ışığım...'
bitişe doğru yüklenilmiş ...
iyi de olmuş..
Başarılı bir şiir. Kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta