Ela Şiiri - Şenol Özcan

Ela

Çocukluğumun ellerinden tutsan,
haylazlığım ve sen birlikte büyüseydiniz isterdim.

Çelik çomakların şaman davulu sesiyle,
kukaları tekmeleye tekmeleye,
saklandığımız yerleri mabedimiz gibi gizleyerek.

Aklım; yine saklambaç oyunlarında kaldın sen.
Ahh, ne yazık… bizden daha çabuk büyüyeceksin, Ela.
Ne yazık… bizden daha az çocuk olacaksın.

Lütfen…
bizden daha çok insan ol.