Oysa kahverengi çiçekli perdeni çekip sessizce ağlasaydın ne olurdu
kapıyı arkadan sürgüleyip
gözlerini kapasaydın
kireç duvarlara bakıp durmasaydın gece gündüz
beklediğin her vakit değildir ki hüzünsüz
sevenin lütufsüz
ve gidenin ardından öylece küfürsüz...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta