Bir çiçek açar tomurcuklarından, yalnız sana
güneş doğmayacak gibi olur sabahtan
gün doğar yine umarsızca
ne denk geldiğine sevinirsin
ne hayat birşeyler söylüyordur sana
yüz çiçek solar dağların eteklerinde
ve pencerede yapayalnız bir ay asılı kalır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta