Eksik Mevsimler Şiiri - Fatma Soylu

Çocuk olmadım ben...
‎Uçurtmaların kuyruğuna hiç asılamadı benim umutlarım
‎Şeker kokulu rüyalarım
‎bir yetişkinin öfkesinde can verdi...
‎Kırmızı bir bisiklete binip rüzgarı öpemedim hiç...
‎Pamuk şekerlerin pembeliği değil
‎kömür karası bir ciddiyet bulaştı ellerime...
‎Çocukluğumu aldılar.....
‎bir bayram sabahının uykusunda katlettiler düşlerimi..
‎
‎Genç kız olmadım ben...
‎Aynalara bakıp saçlarımı çiçeklerle süsleyemedim
‎Özgürlüğün rüzgarını eteğimde hissedip sokaklarda yankılanan bir kahkaha olamadım...
‎Zarafetim bir yük sayıldı
‎gülüşüm bir ayıp
‎bakışım bir suç...
‎Bir bahar dalı gibi çiçek açacakken
‎ayazda bıraktılar benim tüm heveslerimi..
‎Bir çeyiz sandığına sadece dantel değil gençliğimin cenazesini kaldırdılar...
‎Gençliğimi aldılar...
‎en deli, en parıltılı zamanım da
‎en güzel yerimden kanattılar beni...
‎
‎Kadın olmadım ben...
‎Ruhumun sarayında
‎bir kez olsun hükümdar gibi ağırlanmadım
‎Hep birinin eksiği
‎birinin gölgesi
‎birinin dilsiz sığınağı oldum
‎Kendi ellerimle kendi saçlarımı okşadım kimsesizliğimden utandım....
‎İyi niyetimi bir zayıflık sandılar
‎sustukça beni yok saydılar...
‎Beni bir gölgeye hapsetmeye çalıştılar
‎kendi ışıkları sönmesin diye.
‎Kadınlığımı aldılar...
‎Sevilmeyi bir lütuf
‎var olmayı bir suç gibi öğrettiler bana.
‎
‎Sığamadım bir yere...
‎Ne bir evin soğuk duvarlarına
‎ne de başkalarının çizdiği o dar sınırlara..
‎Adımlarım hep gurbetti
‎bakışlarım hep bir sürgün yeri.
‎Kendi gölgem bile sığmadı
‎bastığım topraklara
‎Kimim ben ?
‎Nereye aidim?
‎Anladım artık...
‎Hayat, o sert elleriyle kafama vura vura öğretti gerçeği
‎Ben bu dünyada, bu kavgada, bu yabancı sofrada yalnızım
‎ çok yalnız
‎yapayalnız....