Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ama öyle eksik olmasın öğretişin
Yani ayıba gülmeyeyim sırf kötüyü görmeyeyim
Mutlulukta olsun sadece acıyı sevmeyeyim
Etrafımda annem eşim çocuklar kalsın
Öylece yalnızlığa meyletmeyeyim
Ha bide neyse öğret işte bir şekilde
Bu arada sormayı unuttum sen biliyormusun------------------Orhan hocam eğer bir şiire yüreğin sesi düşüyor ise duyguların sözü önünde bize okumak düşüyor bizden bir şeyler var şiirde kutluyorum
tebrikler kutlarım selam ve saygılar sayın orhan bey
Pek çok değerlerimizi kaybettik. Ve pek çoğunu da unuttuk... 'Ya olduğun gibi görün, ya da göründüğün gibi ol' diyordu hz. Mevlana. Asıl biz bunu yapmayı unuttuk...Kutlarım güzel şiirinizi ve sizi genç şair. Nicelerine...
Ne güzel demişsin Orhan kardeşim tebrikler
Hayatı,her yönüyle irdeleyip,çok duygulu,çok anlamlı bir kurguyla,arı bir dille dile getiren okunması çok hoş güzel bir şiir..Final daha da müthiş..!
Hadi sevmeyi hadi konuşmayı hadi görmeyi
Ve adını unuttuğum her şeyi
Ama öyle eksik olmasın öğretişin
Yani ayıba gülmeyeyim sırf kötüyü görmeyeyim
Mutlulukta olsun sadece acıyı sevmeyeyim
Etrafımda annem eşim çocuklar kalsın
Öylece yalnızlığa meyletmeyeyim
Ha bide neyse öğret işte bir şekilde
Bu arada sormayı unuttum sen biliyormusun....// Kaleminize yüreğinize sağlık değerli genç Şairim.Yürekten kutluyor,selam ve sayugılarımı iletiyorum..
Sahi neden böyle yaptık böyle eksik
Böyle yalancık böyle kopuk kaldık
Kalbin akılla bağlantısı mı koptu
Yoksa gülmeyi mi unuttu
Dostum hadi bana gülmeyi öğret
Hadi sevmeyi hadi konuşmayı hadi görmeyi
Ve adını unuttuğum her şeyi
YÜREĞİNE SAĞLIK MUHTEŞEMDİ
İnsanoğluna olan güven yitirildi kanaatim bu yönde benim, günümüzün insan manzaralarıyla dolu anlamlı bir şiirdi, canı gönülden kutlarım saygılar...
İnceden inceye bir sitemle sosyal yapıdaki huzursuzluk ve karmaşık ruh hali düşmüş şiire... Hayat standardını çoktan kaybetti. Gülen içten mi gülüyor, ağlayan yürekten mi ağlıyor bunu bile karıştırır olduk. Sahte renklerle sarıldı dünyamız. Çık çıkabilirsen içinden...
Kutlarım kaleminizi Orhan Aslan. Gözlem şiiriydi. Selamlar, başarılar kardeşime...
güzel bir sorgulama,, kutlarım
abi ya o da bilmiyorsa...
Dostum hadi bana gülmeyi öğret
Hadi sevmeyi hadi konuşmayı hadi görmeyi
Ve adını unuttuğum her şeyi
Ama öyle eksik olmasın öğretişin
Yani ayıba gülmeyeyim sırf kötüyü görmeyeyim
Mutlulukta olsun sadece acıyı sevmeyeyim
Etrafımda annem eşim çocuklar kalsın
Öylece yalnızlığa meyletmeyeyim
Ha bide neyse öğret işte bir şekilde
Bu arada sormayı unuttum sen biliyormusun
Bu şiir ile ilgili 27 tane yorum bulunmakta