Ekrem Şama Şiirleri - Şair Ekrem Şama

Nasıl dayanırım, bu acıya nasıl?
Ölünce anladım, kıymetini asıl.
Kaybettim kocamı, o 'Generalim'i,
Düzeltemez hiç bir şey şu moralimi...
Başka törenlere, birlikte gelirdik,
Bu gün kocamı bu camiye getirdik.

Ağzımı kapatan elinizi çekin!
Artık tüm gerçekleri, haykıracağım.
Dilime bağlanan şu görünmez ipin,
Düğümlerini bir bir koparacağım…

Sanmayın güzel yurdum sahipsiz kaldı,

(Nazire)
Dağ başını bırakın, ovayı duman almış,
Gümüş dere bulanmış, ormanlar da azalmış,
Kaç yıldır bekliyoruz, güneş henüz doğmadı,
Ülkenin kaynakları bir kaç kişiye kalmış.

Büyük derdimiz şu beyin göçü,
Çağ dışı zihniyetin ayıbı...
Düşünün şimdi bu kimin suçu?
Kayıplar hepimizin kayıbı...

Bize zarardır bunu iyi bil,

Havuz dediğimiz su havuzu değil,
Aslında çok basit, az üstüne eğil.

Havuz sistemini tanıtmak isterim;
Bu deyim kamuya ait teknik terim.

Onbeşinde çiçek derer, kelebek kovalar;
Sayfa henüz beyaz, göz kara, saç salkım saçak...
Ellibeşinde, elde amel dolu kovalar;
Sayfa siyah beyaz, göz kararmış, salkım saç ak...

29.06.2007,

Allah’ım Ebrehe, ordusu bu, dirilmiş,
Başları taş ister, o kadar da sivrilmiş.
Gözleri sadece, senin Kabe’nde değil,
En son gönderdiğin, Din’ine de çevrilmiş.

Önde sadece bir,değil binlerce fil var.

G a l a t a 'd a y ı z:

-Bunca yıllık şarapçıyım, aklım şaşıyor.
Bu Türk bu fıçıları nereye taşıyor?
-Dolu olsa anlarım, ama fıçılar boş.
Acaba boş fıçıyla mı oluyor sarhoş?

Kabak büyük nimet, cennet yiyeceği,
Bilen bilir, bir şaheserdir çiçeği.
Kimin varsa başkasına diyeceği,
Kabağı kullanmış, kabağın ne kabahati var?

Adam güya sanatkar, ortaya çıkmış,

Almak bir hüner, ilahi selamlar var,
Sağınak gibi yağar ta fecre kadar.

(İstanbul:27.10.2005)