Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Oysa, sözde her şey güllük, Gülistanlık. Fakat biliyoruz ki, gerçek çok farklı. Ne emekli memnun, ne işçi ne de esnaf. Ülkemin hali içler acısı. Çoraplarına ad ve makamını yazdıranlar utansın diyeceğim ama nerdeee.
Kutlarım değerli şair....saygıyla++
Sevgili Kardeşim: İmam Sürensoy,
Mükemmel bir şiirin altına imzasını atan kudretli kaleminizi tebrik ediyor ve başarınızın devamını diliyorum. Beğenerek ve saygı duyarak okuduğum nadide bir şiir olmuş.
Şiirin hakkı olan tam puan+antolojiyi Bodrum'dan gönderiyorum.
Her şey sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olsun efendim.
Sevgi ve saygılarımı iletiyorum
Dr. İrfan Yılmaz. BODRUM.
Sevgili Sürensoy;Güzel akıcı bir çalışma.Kaleminizi kutluyor ve güzel paylaşımlar diliyorum.
Not:Bu dizede yazım hatası mevcut.Düzeltmekte yarar vardır.''gelde bu dünyanın haline kalrn. ''
Ülkemin belki yüzde yetmişin den çoğunun yokluk sınırlarında yaşadığının ve bu millete reva görülen halın şiirden yansımasıydı. Ama onurlu gururlu dik duruşun menfaat uğruna yalakalık yapmayanların o safta yer tutmayanların şiiriydi. Onurluydu... Güzel şiiri ve yüreğinizi kutluyorum Sayın şair...
Yüreğinize sağlık değerli şair arkadaşım bu güzel şiiriniz insanı yüreğinden yakalıyor duyguları ilmek ilmek işleyip bu kadar güzel kaleme aldığınız için sizi canı gönülden kutluyorum ben her daim aklımda olan insanlar olur ekmeğe muhtac sokakta kalanlara kar ve yağmur yağdığında Rabbime
sığınır sokakta aç kalanlara dua ederim elimden geldiğincede yardımcı olurum içim sızlar hele ayaklarında sadece çorapla gezenler çıplak ayakla yere basanları gördğkçe içim burkulur kendimi bir an için oların yerine koyarım gözlerim dolar ağlarım dualarım sokakta kalanlara aç susuz olanlara derim Allah Kerim Gün doğmadan neler doğar ama zenginse bunu görmezden gelir ama unutmasınlar kefenin cebi yok ne iyilik edersen onunla gidersin denir Allah kimseyi kimselere muhtac etmesin anlamlıydı dilerim kaleminiz daima kılıçtan keskin ilhamınız hiç sönmeyen bir meşale olsun sizi ve şiirinizi canı gönülden kutlarım Saygı ve sevgilerimle.+.+10
Ayakkabın bile yok ki ayağında (içi boş bile olsa) kutusu olsun...Resmi rakamlar ülke nüfusunun nerdeyse yarısını yoksulluk sınırında gösterirken ekranlarda gün sektirmeden boy gösterenlerin duyması gereken halkın sesi olmuş bu şiir...
Kaleminize sağlık...
Yaşanan günlerin içinden 'bir insan portresi...'
Ama 'yalaka takımından' değil... Ucuzlardan, kendi çıkarının peşine düşüp, ülkesini, yarınını, çoluk çocuğunun bile geleceğini satanlardan, hele 'soyanlardan' hiç değil...
Zordur 'namusuyla', onuruyla ayakta kalmak şu sıralar ülkemde... 'Cep delik, cepken delik' diye iç geçirenler pek çoktur...
Halimizi gözler önüne seren şiiri ve şairi kutlarım...
yine başı boş.
yine mekansız.
seviniyorum.
beni kabul eden sokaklar var.
ayakkabı delik.
cepte yoktur beş metelik..
Acımasız dünyada, insanların acımayan gözleri arasında yaşanılanları, çok güzel dizelerle anlatmışsınız. Yürekten kutluyorum. Sevgiyle...
Bu memlekette insanların yarısı böyle yaşyıyor bu yüzden çokta yalnız sayımazsınız- haksızlık hukusuzluk bitmedi gitti- Gelirin işin aşın paylaşımı hiç adil olmadı- bu gidişle olacağada hiç benzemıyor- yinde umut olsun- yarınlara -güzel yarınlara- yüreğine sağlık...
Nedense insanlar akıl vermeyi çok sever.Sanki hatasızlarmış çok biliyorlarmış gibi. Şiirin içerisinde hüzünlü bir tablo var.. Hadi cepte para yok ama huzurda yok.. Nice evsiz kuru ekmeğe muhtaç olanların fotoğrafını gördüm şiirin içinde. Gönüller aydınlık sevgi bereketli olsun. Kaleminizi kutluyorum..
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta