(Öykü)
............................
Evimizin hemen yanında, tozlu bir yol ile tren raylarını ayıran, birkaç metre eninde, bakımsız bir tarla vardı. İğdesi olmayan iğde ağaçlarının olduğu, tren raylarının yanında alabildiğine uzanan tarlada oyunlar oynardık. İğde ağaçları bakımsız olsa da, dallarında kelebekler uçuşurdu. Burası bizim tek oyun alanımızdı. Buradan tren raylarının arkasında kalan uçsuz bucaksız ekin tarlasına gözucuyla bakardım; başaklar ne zaman ekmek olacak diye.
............................
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta