Eftelia'ya Hitaben (ı)

Bir güvercinim belki de
Boğaziçi semalarında uçuşan.
Kanatlarımda sedefler, yaldızlar;
altımda lodosla oynayan deniz,
Masmavi, başımda yıldızlar...
Bir güvercinim ben, asaletle yaşayan.

Bir sarmaşığım yahut,
tuhaf bir haz gibiyim, yani;
sarıveririm dört bir yanını,
dilim yoktur, eylerim sükût.
Lakin yemyeşil bezerim
boydan boya Boğaziçi’nin duvarlarını.

Bazense yalnız başıma bir kediyim;
umarsızca yürürüm akşama değin.
Bir fısıltı var, duyuyorum elbet:
“Şu kediyi kovalamak ömrüme değsin...”
Oysa Zerrin tüylerimle pamuk gibi,
ben de masum bir Boğaziçiliyim.

Ve galiba ben bir aşığım,
tebessümünü dahi anlatamadım.
Sayfalarca yazdım, karaladım durdum;
kalbimin sesini dinlemekten
hayatım boyunca ilk kez böylesi korktum.
Evet... galiba ben bir aşığım;
Boğaziçi’ne dahi bunca tutulmadım.