O gün sabah çok ergen, uzun yola koyuldum
Maksadım gün doğmadan mezilime varmaktı
Bir asa bir de heybem, hal böyleyken soyuldum
Yakayı ele vermem, hayduda yol sormaktı
Elimi ayağımı bağlayıp da dövdüler
Nerede altınların diye beni sövdüler
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta