Efruz-u Şeb (geceyi Aydınlatan)

EFRUZ-U ŞEB (Geceyi Aydınlatan)

Süzülür ufkuma bir parlak dîdar,
Gözlerin rengini günle karıyorsun.
Gönül bahçesinde efsunlu bahar,
Şu mahzun gönlümü sen sarıyorsun.

Reftârın süzülür zarif bir eda,
Sanki bir masaldan gelir o nida.
Saçların rüzgârda ulvi bir sadâ,
Zülfümüm telini aşk tarıyorsun
.
Nihân eylemişsin her türlü gamı,
Gülüşün bir şebnem, sevdamın râmı,
Cemâlin bir ayna, dert ihtişâmı,
Aşkın mühürünü sen vuruyorsun.

Vîrânın gönlümde yakarken nisan,
Eski bir şarkıda canlanır nisyan.
Bitmez bu hasrete en sonda isyan,
Hicran yarasıyla sen dağlıyorsun.

Lütuftur bu sevda, kalbimde vârı,
Dinmek bilmez asla aşkın efkarı
Senden gayrısına gönlümde zârı,
Ruhumun ufkunda sen çağlıyorsun.

Gözlerimde fersin, ömrümün Pâresi
Gönlümde saklıdır hasret Yâresi
Hazan Gülü'nde, derya zerresi,
Mahşeri nurunla sen bağlıyorsun

Hazan Gülü Fatoş...16.01.2026..

........

Şiirin sözlerin anlamını.....

Efruz-u Şeb: Geceyi aydınlatan, geceyi parlatan.
Dîdar: Yüz, çehre; güzel yüz.
Efsunlu: Büyülü, tılsımlı.
Mahzun: Üzgün, dertli, kederli.
Zarif Betimlemeler
Reftâr: Yürüyüş, gidiş, edalı salınış.
Nida: Seslenme, çağırma.
Ulvi: Yüce, yüksek.
Sadâ: Ses, yankı.
Zülf: Sevgilinin saçı, lüle saç.
Duygular ve Haller
Nihân: Gizli, saklı.
Şebnem: Çiy damlası.
Râm: Boyun eğen, itaat eden; sevdanın boyun eğdiği yer.
Cemâl: Yüz güzelliği.
Vîrân: Yıkık, harabe.
Nisyan: Unutuş, unutma.
Hicran: Ayrılık, ayrılık acısı.
Dağlamak: Eskiden yaraları kızgın demirle yakmak (Burada mecazen acı vermek anlamında).
Derin Anlamlar
Vâr: Mevcut olan, varlık.
Efkar: Düşünceler, kederli düşünceler.
Zâr (Zâri): Ağlayış, inleyiş, sızlanış.
Fers: Işık, aydınlık, parlaklık (Gözün feri).
Pâre: Parça, kısım (Ömrümün parçası).
Yâre: Yara.
Zerre: Çok küçük parça, toz tanesi.
Mahşeri: Mahşer gününe ait, çok kalabalık veya çok büyük (nur).