Eflatun Şiiri - Abdul Kerim Aydın

Gecenin omzuna dayadım yorgun kalbimi,
Ramak kalmış bir düş gibi sustu sokaklar.
Yıldızları yaktım içimde, sessiz sessiz…
Parlaya parlaya soldu plaklar, eski şarkılar.

Bir pencere kıyısında üşüdü menekşeler,
Artık kokmaz rüyam, susar aheste ruhum.
Işığına değdikçe uzandı gölgem yerlere,
Kırık bir kayık gibi yatar kalbimde sulhum.

Su üstünde mercan arar, gözlerim geceyi,
Eflatun bir çığlık büyür içimin içinde…
Sesim kısılır yavaşça, tüketir her heceyi,
Kalırım bir tebessüm gibi yüzünün seyrinde.

Abdul Kerim Aydın