Bir hayat sürüp, yaşayıp duruyoruz işte,
Kimi şuursuz, baharda, yazda, oynaşta,
Kimi ise, mahsun ve üzgün, güz ile kışta,
Şahsıyetler var, elbiseler içinde, nice nice,
Eti kemiği, herşeyi tamam, duygusu yok sadece,
Değmeyin, dokunmayın bana, efkârlıyım bu gece...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta