Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ekmek kavgasına giden yolda
Ahu gözlü bir güzel gördüm,
Aklımı başımdan aldı.
Bir göründü, serap misali
Bir kayboldu.
Bilmem ki;
Ben mi erken geldim dünyaya,
Yoksa o mu geç kaldı?
Bilmem ki;
Bu öyküyü kim yazdı?
Bir güldü;
Yüreğimi esir aldı.
sevda zaman mekan tanımaz.
yüreğine sağlık.
Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta