Dostum, meyhane kapılarını,
Açarım senin için ardına dek;
Yeter ki sen dağıtasın efkarını;
Senin için unutup dertlerimi,
İçerim bir kadeh rakı daha
Dağıtalim, toz yapalım dertleri
Ta ki sabaha kadar,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta