Efkâr Şiiri - Esma Özdemir

Tarifsiz acılar vardır
Yaşarken bir türlü
İçinden atamadığın
Ne yapsan unutamadığın...
Yüreğini kanatan
Her nefes alışında
Yüzüne yayılan o solgun ifade!
Darmadağın saçlarının filizinde
Öyle ki
Ağzında buruk bir tat bırakan
Ölene dek seni terk etmeyen
Seninle kader birliği etmiş gibi
İçinde oturup duran
Köklü, derin yaralar vardır
İlk bakışta asla farkedilmeyen...

İşten sonra
Yorgun argın eve gelirken
Yürüyüş yolu üstünde
Burnuna mis gibi
Demli taze çayın kokusu gelir.
Çömelirsin küçük ahşap
Hasır dokuma bir tabureye
Ses edemezsin kalabalıktan
Dizlerinin ağrısını o an
Beyninde hissedersin.
Tavşan kanı çayı acıyla
İçerken yudum yudum
Maziye dalar gözlerin
Kalbinde kekremsi, buruk
Tuhaf bir sıcak his belirir.
Burnunun direkleri sızlar
Gözüne iki damla yaş
Aklına dünyanın öte ucundaki
Sevdiğin gelir;
Ağlamak istersin
Birşey seni tutar o an, işte!
Ağlayamazsın...

O sırada komi gelir yanına
İşgüzarım...
Yavrum benim!
Boşları almaya...
Vereyim mi ağabey, bir tane daha?
Ha evet! Ver canım...
Ver bakalım!
Ne vardı içinde ki?
Karanfil mi ?
Bergamut mu?
Çok hoş bir kokusu var bunun!
Yok hayır! Birşey yok içinde
Gerçekten!
Karadeniz usûlü sadece
Bildiğiniz taze çay işte!
Eline sağlık evladım!
Daha ne olsun!
Demini iyi tutturmuşsun!
Ne zamandır
Böyle güzel çay içmemiştim!
Şifa olsun beyim...
Yarasın!

Sen sadece o an
Oturduğun o yolüstü kafede
Güzel bardak çay içtiğini sanırsın!
Oysa ki içinde efkârın vardır
Yılların getirdiği...
Bilemezsin!
Efkârın tadı nasıl bir şeydir?
O an gelmeden
Ağır ağır içine çekmeden onu
İliklerine kadar hissetmeden
Anlayamazsın!

Bazı kelimelerin karşılığı yoktur
Başka bazı dillerde!
Ne hüzün, ne dertlenmek
Ne keder!
Hiçbiri
Efkârı tarif etmeye yetmez!
Bazı sözcükler özeldir çünkü!
Tıpkı bazı duyguların
Bazı milletlere has olması gibi...
Efkârın tarifi yoktur mîrim!
Nafile arama onu başka kültürlerde !
Bulamazsın!

Of cananım..!
Senden gayrı bu dünya boştur inan!
Seni nasıl sevdiğimi
Başkaları anlayabilir mi?
Dünya sensiz ıssız bir kuru bahçedir
Bütün ovalar, platolar, ormanlar...
Kim söyledi size onların
Yemyeşil olduğunu, kim?
Ağaçların ayakta ölmediğinden
Emin misiniz?

Bazı davranışlar da
Bazı halklara özeldir işte böyle!
Rakı içerken meselâ iki kişilik minik
Çilingir sofrasında düşünün bir Türk'ün
Neler çektiğini kimse bilemez!
İçine neyin işlediğini
Siz göremezsiniz!
Efkârının büyüklüğünü ancak
Karşısında oturup
Ona içki servis eden
Elâ gözlü sâkisinden başka
Kimsecikler anlayamaz!
Yemin ederim!

Efkâr, sâki ve aşk...
Bu akşam
Seni çağrıştıran herşey gibi
Bu üçlü o kadar güzeldi ki
Özlemin de sana mahsus olması gibi...
Ve seni düşünürken
Efkâr çekmenin dayanılmaz cazibesi...

Ah sevgili..!
Hayallerimin yaşlanmayan prensi!
Arayı açma fazla n'olur!
Bari perişan halime acı!
Lütfen yine gel!
Buğusu üstünde
Bütün sıcaklığıyla taze
Bir bardak çay gibi...
Kızıl alev rengi gözlerim
Ufka dalarken akşamları
Efkâr kıvamında
Dudaklarıma...
Bir buse gibi kon, lütfen!
Mühür gibi
Kelebek gibi...
Bir de
Kalbimde kapladığın alanın
Büyüklüğünü düşün!
Gökten sevgi yağsa her gece
İstemem sensiz!
İstemem sensiz olmasın sabahlar
Ve hatta dönmesin dünya
Böyle şımarıkça!

Seni düşünürken bari canım
Yapma ne olur böyle
Özletme kendini!
Ah o bakışların...
Bakışların içime bir ok gibi işledi.
Sandıkta saklı bir bohça gibi
Bir ömür tutma orada
Zihninden çıkar at bir an önce
Demesi kolay tabi!
Gel de unut şimdi!
Buyur bakalım hanımefendi...
De ki ona;
Gönlümden uzak dur!
Hadi buyur!
Yağmurun yağmasından
Lodos çıkmasından
Gemilerin karaya vurmasından
Denizin taşmasından
En çok da
Seninle bir daha gözlerimiz buluştuğunda
Çünkü korkuyorum
Gelecekte
Olacaklardan!
Ya da söyle o hokka burunlu şairine...
Laf dönüp dolaşıp bak
Yine aynı yere geliyor!
Bu kalp neden hep aynı sesi tekrarlıyor?
Nereye kadar daha..!
Söyle ki ona; kızım...
Şiirine entarilik başka bir kumaş uydur!